Realizm prawny w myśleniu prawnym. Podstawowe teorie pozytywizmu.




Jako przeciwieństwo teorii prawa naturalnego w XIX wieku formułowane są doktryny, uznające priorytet prawa pozytywnego i odwołujące się do formalnej strony prawa - źródła powstawania norm prawnych, przestrzeganie wymogów proceduralnych ich uznawania itp. Istota pozytywizmu polega na stwierdzeniu, że prawo powinno kojarzyć się jako zbiór ogólnie wiążących norm i reguł, które zostały ustanowione lub zatwierdzone przez państwo i których przestrzeganie powinno być wspierane przez przymus państwowy.

Prawo pozytywne jako pojęcie pojawia się w orzecznictwie rzymskim (Cicero), które łączy je z regulacjami rządowymi. Prawo pozytywne jest pozytywne w tym sensie, że jest ustalone (pozytywne, założone) w prawdziwym życiu w postaci ogólnie obowiązujących reguł zachowania, takich jak pewne autorytatywne recepty emanujące od przewoźnika mocy. Takie prawo jest tworzone przez ludzi i bez nich nie istnieje. Ponieważ nie ma żadnych zasad absolutnych, nie ma wiecznych praw dotyczących praw państwowych. Prawo jest historycznie zmienne i pochodne tylko z woli państwa, istniejące w formie obowiązującego prawodawstwa.

Taki stosunek do prawa usprawiedliwia pozytywizm prawny , którego początek w Anglii złożyli I. Bentham (1748-1832) i J. Austin (1790-1859). Założyciel doktryny i żarliwy przeciwnik prawa naturalnego, Jeremiasz Bentham, uważał, że "święte i niezbywalne" prawa nigdy nie istniały w naturze i że "władza wykonawcza wykorzystuje je do dezorientacji obywateli". Normy prawa, jego zdaniem, kształtowane są przez ludzi na podstawie bardzo racjonalnych dążeń do wspólnej korzyści i korzyści ludzi. A prawem jest wola, nałożona na innych ludzi, do której dobrowolnie podąża z racji racjonalności wymagań lub w przypadkach, gdy przestrzeganie ich jest zapewnione siłą przymusu państwowego.

Pojawienie się pozytywizmu prawnego w poszczególnych krajach miało swoje własne teoretyczne źródła i zachęty. We Francji pojawienie się pozytywizmu prawnego wiązało się z walką z prawem naturalnym i kultem kodeksu napoleońskiego (francuski kodeks cywilny z 1804 r.), Który rzekomo połączył się w jedno prawo naturalne (Le droit) i prawo pozytywne ( Le loi). W Niemczech pozytywizm prawny kształtowała teoria państwa George'a Hegla (1770-1831), nauki historycznej szkoły prawa i tradycje analityczne w badaniu prawa rzymskiego. W Anglii pojawienie się pozytywizmu prawnego wiązało się z odmową prawa Bożego przez Williama Blextona (1723-1780), J. Milla (1806-1873) i innych tak zwanych utylitaryków, którzy potwierdzali naturę władzy politycznej i istotę prawa z ich praktycznych korzyści dla społeczeństwa.


border=0


John Austin, główny teoretyk angielskiej wersji pozytywizmu prawnego, wywnioskował obowiązki prawne z wymogów norm prawnych, które są niczym innym, jak ogólnymi nakazami władz, pragnieniem, aby inni zachowywali się odpowiednio. W przypadku naruszenia tego dekretu następuje kara lub przymusowa egzekucja zobowiązania.

Według Austina, kolejność suwerena . Ten ostatni był rozumiany jako jednostka, jak również posiadający grupę ludzi u władzy w jakimkolwiek zorganizowanym politycznie społeczeństwie, a reszta jest podporządkowana. Obowiązkowa władza prawa polega na monopolistycznym władaniu suwerenną władzą, a najważniejszą gwarancją normalnego funkcjonowania prawa i samej suwerennej władzy jest zwyczaj przedkładania społeczeństwa. Ale żaden władca nie jest w stanie zapewnić drużyn na każdą okazję. Dlatego jest zmuszony przekazać część swojej władzy innym - organom ścigania.

Istota pozytywizmu prawnego, a doktryna rozprzestrzeniła się szeroko w całej Europie, po znalezieniu swoich zwolenników w Rosji (M.N. Kapustin, GF Shershenevich, V.D. Katkov i inni), określają następujące stwierdzenia:

- obowiązujące prawo to zestaw pewnych zasad i przepisów, które są stosowane w celu zidentyfikowania, jak zgodnie z prawem zachowują się i powinny być wspierane przez władzę publiczną lub jak złe zachowanie jest i dlatego powinny być zabronione pod groźbą kary. Te normy i zasady są definiowane jako prawo nie z racji ich treści, lecz wyłącznie ze względu na źródło ich powstania lub formę, w której się rodzą;



- całość norm i zasad postępowania ustanowionych przez władze jest ograniczona i nie może być uzupełniana arbitralnie (w szczególności z powodów politycznych i innych praktycznych). Jeżeli sytuacja nie jest całkowicie zgodna z żadną znaną normą prawa, wówczas jej rozwiązanie jest niemożliwe "przez przestrzeganie norm prawa". W takim przypadku powstaje spór, który musi zostać rozwiązany przez przedstawiciela państwa, z wykorzystaniem oficjalnie przyznanych mu uprawnień;

- prawne zobowiązanie osoby wynika tylko z obowiązującej normy prawnej.

Takie rygorystyczne podejście do zewnętrznej charakteryzacji prawa determinowane jest nie przez fakt, że w jego studiach pozytywizm prawniczy głosił priorytet prawnego dogmatu, kładąc nacisk na konieczność ograniczenia form prawnych, opisu, uogólnienia, klasyfikacji praw i systematyzacji prawa, zaniedbując odpowiednio treść prawa .

W XX wieku legalizm prawny stał się następcą prawnego pozytywizmu , a jego najwybitniejszym przedstawicielem stał się austriacko-amerykański teoretyk G. Kelsen (1881-1973), założyciel wiedeńskiej normatywnej szkoły prawa . W tym kierunku zwrócono większą uwagę na teoretyczne aspekty prawa. Hans Kelzen podkreślił, że studium prawa powinno mieć charakter czysto formalny, odwołując się do zasad, a nie do ich zastosowania: "Moja teoria to teoria prawa pozytywnego. Teoria ta stara się odpowiedzieć na pytanie, co jest słuszne, ale nie stara się odpowiedzieć na pytanie, jakie powinno być. Jest to zadanie nauki prawniczej, a nie praktycznego orzecznictwa. Teorię tę nazywa się "teorią czystego prawa", ponieważ opisuje ona tylko prawo i zaprzecza wszelkim próbom angażowania się w badanie czegoś innego, ponieważ to "coś innego" nie jest, ściśle rzecz biorąc, prawem. Celem mojej teorii jest usunięcie obcych elementów z nauki prawa ".

Prawo, w interpretacji prawników normatywnych, jest tylko zbiorem określonych przepisów prawnych, które wymagają właściwego zachowania (według Kelsena "prawo jest podstawową zasadą, która definiuje sankcję"). Treść tego prawa jest określana wyłącznie przez państwo, w oparciu o jego interesy. Państwo może, według własnego uznania, zmieniać normy prawne, nie koordynuje swoich decyzji z żadnymi wyższymi lub niepisanymi normami.

Podsumowując, możemy zidentyfikować główne przepisy charakterystyczne dla normatywizmu prawnego:

- państwo i porządek prawny są identyczne, ponieważ wszystko, co pochodzi od państwa, jest instrukcjami prawnymi;

- prawo nie zależy od moralności, ponieważ pierwsze jest prawem takim, jakie jest, a drugie jest prawem takim, jakie być powinno. W związku z tym normy prawne nie mogą być prawdziwe ani fałszywe, stanowią jedynie to, co prawodawca zainwestował w normy;

- konieczne jest studiowanie prawa, ale jego studium należy odróżnić od studiowania historii pojawiania się prawa, a także socjologiczne badanie specyficznego związku między prawem a innymi realiami społecznymi. Nie wolno też krytykować ani pochwalać prawa z punktu widzenia moralności, celów społecznych, funkcji itp., Ponieważ w tym przypadku wykraczamy poza ramy prawa jako takiego;

- prawo jest ścisłym systemem logicznym, w którym właściwą decyzję można wywnioskować w logiczny sposób, jeśli przestrzega się z góry ustalonych przepisów bez odniesienia do celów społecznych, preferencji politycznych, standardów moralnych itp .;

- system prawa składa się z hierarchii norm, z których każda wynika z najwyższej reguły w stosunku do niej; najważniejsza zasada, z której wyprowadzane są wszystkie normy prawne, nie pochodzi od niczego, ale jest przyjmowana jako specyficzna hipoteza początkowa zarejestrowana przez państwo;

- Prawodawca musi dobrze opracować normy prawne, aby istniały, tj. działać. Nie należy zatem również brać pod uwagę skuteczności norm prawnych; mogą nie być skuteczne lub nieskuteczne, mogą być dobrze lub źle ustalone przez prawodawcę.

Chęć rozważenia prawa tylko z punktu widzenia formalnej metody prawnej, dążenie do systematycznego opisu, klasyfikacji i interpretacji ogólnych pojęć prawnych i orzecznictwa jako dyscypliny tylko normatywnej (jej wyłączny podmiot musi stanowić należny, a nie prawdziwy), nie spotkała się z jednogłośnym poparciem w europejskiej nauce prawa prawie od samego początku pozytywizmu prawnego.

W konfrontacji z nią powstaje szersza interpretacja prawa, nie jako system prawnych przesłanek, ale jako fakt życia społecznego. Przy takiej interpretacji popiera się doktrynę socjologiczną . Oba podejścia miały wspólną podstawę (pozytywizm), ale różniły się znacząco pod względem interpretacji prawa, rozumienia jego społecznego charakteru i specyficznej manifestacji w relacjach społecznych.

Zwolennicy socjologicznego podejścia do prawa (we Francji - Auguste Comte (1798-1857), w Niemczech - Rudolf Iering (1818-1892), w Rosji - N. M. Korkunov , MM Kovalevsky , AS Muromcew ) do naukowych i empirycznych badań nad ich istotą i rozwojem w głębi społeczeństwa, w procesach rzeczywistych. Prawo to zostało uznane za prawnie chroniony interes, a jego celem było zapewnienie wspólnych interesów przeciwko agresywnemu interesowi prywatnemu. Są chronione przez państwo poprzez ustawodawstwo.

Wielu historyków prawa nie bez powodu uważało się za jednego z założycieli socjologicznej szkoły prawa austriackiego prawnika Eugeniusza Erlicha (1862-1922), autora pracy koncepcyjnej Podstawy socjologii prawa (1913). Twierdził, że prawo powinno być podzielone na pozytywne i tak zwane żywe prawo. Jednocześnie podkreślił, że środek ciężkości rozwoju zachowań prawnych nie leży w prawodawstwie, a nie w nauce prawa, a nie w decyzjach sądowych, ale w samym społeczeństwie. Wyjaśniono w ten sposób, że prawo powinno być uważane za zmienną zależną od społeczeństwa. W przeciwnym razie zarzucano poprzedniemu orzecznictwu fakt, że ze wszystkich zjawisk życia prawniczego dotyczyło ono jedynie rządów prawa. W przypadku nauk socjologicznych taka reguła, przyjęta sama w sobie, nie mówi nic. Jeśli konieczne jest ujawnienie praw życia prawnego, to w związku z tym konieczne jest również zbadanie czynników społecznych i ekonomicznych, które mają wpływ na stanowienie prawa.

Społeczeństwo w sensie Ehrlicha nie jest mechanicznym skupiskiem odrębnych jednostek, lecz złożonym, złożonym splotem różnych ludzkich związków (stowarzyszeń). Dlatego, aby zrozumieć źródła rozwoju i istotę prawa, konieczne jest przede wszystkim zbadanie porządku normatywnego istniejącego w tych związkach. Jeśli zostanie to zignorowane, wówczas charakter organizacyjny tego prawa zniknie z widoku. Organizacja jakiejkolwiek unii społecznej opiera się na normach działań, w stosunku do których prawo formalne (formalne) stanowi jedynie część takich norm. Normy prawne i pozaprawne są jednolite w ich charakterze wewnętrznym, ponieważ są to zasady ludzkich działań (działań) i dlatego mają ważne funkcje organizacyjne. Odpowiadając tym ideologicznym i metodologicznym wytycznym, Erlich zaprzecza tradycyjnemu pojęciu prawa, uznając je za zbyt wąskie i zbyt formalne.

Socjologowie prawa uważają to za rzeczywiste zachowanie podmiotów prawnych i wzywają do większego zaufania do badań empirycznych, które powinny identyfikować podstawowe czynniki rzeczywistości prawnej - siły społeczne prowadzące do tworzenia prawa; fakty prawne; przepisy prawne. To właśnie przyczynia się do nowoczesnego rozpoznawania zarazków nowego prawa wśród już przestarzałych lub przestarzałych norm prawnych.

Uznaje się, że socjologiczne rozumienie prawa wyraźnie przeważało w poglądach twórców marksizmu, w historyczno-materialistycznej teorii prawa. Nawiasem mówiąc, samo orzecznictwo socjologiczne nie powstało bez wpływu marksizmu i jako odpowiedź na jego jednostronną ekonomiczną wizję historii prawa.

Klasyka marksizmu postulowała stanowisko formalnie podobne do poglądów teorii przyrodniczo-prawnej: prawo nie jest tworzone przez prawodawcę. Ale potem nastąpiła fundamentalna różnica - zależność prawa od życia społecznego i ekonomicznego została ustalona przez kryterium prawdy: ustawodawca rejestruje wyłącznie żądania stosunków gospodarczych. W zakresie, w jakim jest to prawidłowe, o ile odpowiada jednej lub drugiej potrzebie podstawy ekonomicznej. Prawo odzwierciedla interesy klasowe jako wolę klasy ekonomicznie dominującej wzniesionej pod prawem.

W trakcie sowieckiej konstrukcji i socjalistycznych przemian, pragnienie sformalizowania oficjalnej definicji prawa z pozycji pozytywistycznej znalazło odzwierciedlenie w ogólnej teorii państwa i prawa marksizmu-leninizmu. W ten sposób prawo socjalistyczne ogłosiło system reguł postępowania ustanowionych lub usankcjonowanych przez państwo socjalistyczne (i wyposażonych w środki perswazji i przymusu) wyrażających wolę klasy robotniczej i robotników przez nią kierowanych, która ostatecznie jest określona przez materialne warunki ich życia i ich rządzące stosunki społeczne w celu zbudowania socjalizmu i komunizm.





; Data dodania: 2017-12-14 ; ; Liczba wyświetleń: 534 ; Czy opublikowany materiał narusza prawa autorskie? | | Ochrona danych osobowych ZAMÓW pracę


Nie znalazłeś tego, czego szukałeś? Użyj wyszukiwania:

Najlepsze powiedzonka: zostaniesz uniesiony przez dziewczynę, ogony będą rosnąć, będziesz zaangażowany w naukę, rogi wyrosną 8709 - | 6853 - lub przeczytaj wszystkie ...

2019 @ edudoc.icu

Generowanie strony powyżej: 0,003 sek.