Temat numer 3. Komunikacja z pacjentem. Specyfika komunikacji między pracownikiem służby zdrowia a pacjentem




Każda praca z ludźmi jest nierozerwalnie związana z problemami związanymi z procesem i komunikacją, przenika działalność zawodową pracowników służby zdrowia na dowolnym poziomie. Indywidualne cechy psychiki pacjenta w kontekście relacji terapeutycznych i interakcji wchodzą w kontakt z psychologicznymi właściwościami pracownika medycznego. Celem takiego kontaktu jest pomoc pacjentowi. Zarówno pacjent, jak i pracownik służby zdrowia mają własne motywy interakcji, podczas gdy personel medyczny odgrywa rolę w zapewnieniu interakcji bezkonfliktowej.

Średni personel medyczny był przez długi czas w bezpośrednim kontakcie z pacjentem, dlatego może mieć zarówno pozytywny, jak i negatywny wpływ na pacjenta. Zadaniem personelu medycznego jest unikanie zbędnych negatywnych efektów psychologicznych w jak największym stopniu, aby pomóc stworzyć klimat psychologiczny, który korzystnie wpływa na proces gojenia.

Warunki wstępne interakcji pacjenta i pracownika służby zdrowia kształtują się w zależności od wielu czynników, które powodują oczekiwania pacjenta:

1. wstępne informacje na temat pracownika służby zdrowia

2. reputacja instytucji medycznej

3. "droga" w miodzie. instytucja

Dla skutecznej i wolnej od konfliktów interakcji z pacjentem niezbędny jest taki parametr psychologiczny, jak kompetencja komunikacyjna.

Kompetencja komunikacyjna - umiejętność nawiązywania i utrzymywania niezbędnych kontaktów z ludźmi, co wiąże się z osiągnięciem wzajemnego zrozumienia między partnerami komunikacji, świadomością sytuacji i podmiotem komunikacji. Jest również postrzegany jako system wewnętrznych zasobów, którego celem jest budowanie skutecznej komunikacji w sytuacji interakcji międzyludzkich. Niekompetencja w komunikacji może zakłócić proces diagnostyczny i terapeutyczny.

Cechy pracownika służby zdrowia, predysponujące do udanej komunikacji z pacjentem:

- empatia

- akceptacja (bezwarunkowa akceptacja pacjenta)

- autentyczność lub samokontrola (zachowanie naturalne, zgodność uczuć i ich ekspresja, szczerość).

Stan empatii, wraz z obiektywnym odczuciem kontaktu psychologicznego między pracownikiem służby zdrowia a pacjentem, jest jednym ze wskaźników zrozumienia komunikacji.

Empatia (z angielskiej empatii - uczucia) to zdolność odczuwania stanu emocjonalnego innej osoby, do precyzyjnego dostrzeżenia semantycznych niuansów jego wewnętrznego świata, zdolności patrzenia na okoliczności oczami rozmówcy. Empatia nie oznacza obowiązkowej aktywnej interwencji w celu zapewnienia skutecznej pomocy drugiej osobie. Oznacza to jedynie wejście w świat osobisty drugiego, delikatne pozostanie w nim bez doceniania go. Empatię należy odróżnić od identyfikacji emocjonalnej (asymilacji, utożsamiania się z innym, ze stanem emocjonalnym) i współczucia (doświadczania uczuć drugiego). Jeśli istnieje stan identyfikacji ze stanem emocjonalnym pacjenta, pracownik służby zdrowia traci zdolność do profesjonalnej pracy i potrzebuje pomocy psychologicznej.


border=0


Proces komunikacji z pacjentem zaczyna się od wyboru odległości interakcji, musi być taki, aby pacjent czuł się komfortowo i bezpiecznie. Zmieniając odległość, szczególnie podczas jej zmniejszania, wskazane jest wyjaśnienie swoich działań, aby uniknąć wzrostu napięcia psychicznego i agresji. Pacjent, będąc w sytuacji stresowej z powodu choroby, potrzebuje stałego terytorium należącego tylko do niego. Pozytywna interakcja zależy nie tylko od terytorium, ale także od statusu społecznego pacjentów, ich jednorodności wieku.

Modele interakcji między pracownikiem służby zdrowia a pacjentem

Przywództwo jest modelem autorytarnym, z bierną rolą pacjenta w procesie leczenia, kiedy pracownik służby zdrowia opiera się wyłącznie na jego wiedzy zawodowej i pomysłach dotyczących potrzeby zastosowania środków terapeutycznych.

Partnerstwo - współpraca w kwestiach leczenia, współodpowiedzialność za wyniki badania i leczenia między lekarzem a pacjentem.

Umowa - współpraca na podstawie wzajemnych zobowiązań, wyznaczonych zadań, oczekiwanych rezultatów. Jest stosowany w warunkach płatnej medycyny.



W komunikacji między pielęgniarką i pacjentem, w procesie nawiązywania z nim relacji, I. Hardy identyfikuje trzy etapy charakterystyczne dla leczenia szpitalnego :

1. orientacja - pacjent i pielęgniarka poznają się nawzajem.

2. etap szczegółowy - może istnieć współpraca między sobą.

3. końcowy etap - etap zwolnienia, wiąże się z utratą poczucia bezpieczeństwa u pacjenta.

Ogólne zasady komunikacji z pacjentem.

1. Pokazanie szczerego zainteresowania pacjentem.

2. zrozumienie zalet pacjenta i maksymalnego zatwierdzenia - pochwała, podkreślanie znaczenia.

3. Zrozumienie znaczenia swoich działań zamiast bezkrytycznej krytyki.

4. Życzliwość, życzliwość.

5. Odwołaj się do pacjentów po imieniu i patronimii, w pierwszej kolejności o sobie, o użyciu odznaki.

6. Umiejętność prowadzenia rozmowy w kręgu zainteresowań rozmówcy.

7. Umiejętność uważnego słuchania i umożliwienia pacjentowi "wypowiedzenia się".

8. Zdolność do poszanowania opinii rozmówcy, bez uporczywego narzucania swojej opinii.

9. Zdolność do wskazywania pacjentowi na jego błędy, bez powodowania urazy.

10. Zdolność do prawidłowego formułowania pytań i pomagania zwerbalizować ich stan pacjentowi.

11. Porozumieć się z pacjentem tak, jakby pracownik służby zdrowia chciał być leczony w przypadku choroby.

12. Używaj optymalnych metod komunikacji niewerbalnej - spokojna barwa głosu, płynne gesty, właściwy dystans, znaki aprobaty (stukanie, delikatny dotyk), itp.

Komunikacja z pacjentami w różnym wieku, pacjenci w szpitalu

Główne warunki skuteczności profesjonalnej komunikacji pracownika służby zdrowia to: demonstracja dobrej woli, taktu, uwagi, zainteresowania, kompetencji zawodowych.

Konieczne jest poznanie osobliwości psychologicznego odbicia ich stanu przez pacjentów w różnym wieku i wdrożenie odpowiednio deontologicznej taktyki komunikacji w stosunku do nich.

Dla dzieci w wieku przedszkolnym charakterystyczne jest:

  • brak świadomości ogólnej choroby;
  • niemożność formułowania skarg;
  • silne reakcje emocjonalne na poszczególne objawy choroby;
  • postrzeganie procedur terapeutycznych i diagnostycznych jako środków przerażających;
  • zwiększone wady charakteru, wychowywanie dzieci w okresie choroby;
  • uczucie strachu, depresja, samotność w murach placówki medycznej, z dala od rodziców.

Taktyki deontologiczne - emocjonalne ciepłe nastawienie, odwracanie uwagi od choroby, organizowanie cichych gier, czytanie, prowadzenie procedur z perswazją, profesjonalne traktowanie krewnych chorego dziecka.

Dla charakterystycznych nastolatków:

  • rozpowszechnienie psychologicznej dominacji wieku - "roszczenia do dorosłości";
  • brawura jako forma samoobrony z wewnętrzną podatnością psychiczną;
  • zaniedbanie choroby, czynniki ryzyka.

Taktyki deontologiczne - komunikacja, biorąc pod uwagę cechy psychologiczne charakterystyczne dla wieku, zależność od niezależności, dorosłość nastolatka.

Podczas pracy z pacjentami w wieku produkcyjnym .

Konieczne jest przede wszystkim poznanie tożsamości pacjenta i jej osobowości. Sprawdź stosunek do choroby, personelu medycznego, stanowiska w sprawie interakcji pacjenta z personelem medycznym.

Taktyka deontologiczna - koncentracja na resocjalizacji i resocjalizacji, wybór taktyki komunikacyjnej, w zależności od WKB, korekta nieodpowiednich obiektów, psychoterapia lękliwych i podejrzanych pacjentów.

Dla pacjentów w wieku starszym i starczym charakterystyczne jest:

- psychologiczna dominacja wieku - "opuszczanie życia", "zbliżanie się do śmierci";

- uczucia melancholii, samotności, rosnącej bezradności;

- zmiany związane z wiekiem: zmniejszenie słuchu, wzroku, pamięci, zawężenie zainteresowań, zwiększona wrażliwość, podatność na zranienia, ograniczenie możliwości samoopieki;

- interpretacja choroby tylko z powodu wieku, braku motywacji do leczenia i powrotu do zdrowia.

Taktyka deontologiczna - utrzymanie poczucia własnej wartości u pacjenta; podkreślił szacunek, taktyczne, delikatne podejście, bez znajomości, mandatowy ton, moralizatorski; orientacja na aktywność fizyczną; motywacja do odzyskania.

Funkcje komunikacji z pacjentem w szpitalu

Choroba, hospitalizacja wytrącają człowieka z rutyny życia, podczas gdy on może czuć się urażony losem, nieszczęśliwy. Niepokoi go choroba, możliwe powikłania, rokowanie, przymusowa konieczność opuszczenia pracy, oddzielenie od domu, nieznane lub nieznane środowisko, na które on również staje się zależny. W poważnym stanie, w przypadkach rozwoju paraliżu, silnego bólu, wyznaczenia restrykcyjnego leżenia w łóżku, zależność może być absolutna.

Kolejność życia pacjenta w szpitalu określają pracownicy medyczni, życie pacjenta w szpitalu zależy od jego wiedzy, umiejętności, odpowiedzialności i życzliwości. Jednocześnie szczególnie ważne dla pacjenta są relacje z pielęgniarkami, zwłaszcza z pielęgniarkami, które stale komunikują się z pacjentami.

Relacje z pacjentami powinny być budowane w zależności od wieku, zawodu, ogólnego poziomu kultury, natury, nastroju, ciężkości i cech choroby. Wszystkie środki leczenia pacjentów i opieki nad nimi powinny być przeprowadzane spokojnie, dokładnie, starannie, starając się nie denerwować ich, nie powodując bólu, w żaden sposób nie poniżając ich ludzkiej godności. Konieczne jest wzięcie pod uwagę zwykłego poczucia niezręczności charakterystycznej dla pacjentów, irytacji z powodu ich bezradności i zależności.

Przeciętny pracownik służby zdrowia powinien wiedzieć, jaka diagnoza została postawiona pacjentowi, dlaczego niektóre leki, procedury i testy laboratoryjne zostały przepisane przez lekarza. Jednak w rozmowie z pacjentem należy zachować ostrożność, rozmowa powinna być uspakajająca. W żadnym wypadku nie może mówić o czymś, co może go zdenerwować i przerazić. W procesie komunikowania się z nim niedopuszczalne jest stwierdzenie, że dziś wygląda źle, że jego oczy "spadły", złe analizy.

Należy pamiętać, że przy wielu chorobach u pacjentów występują pewne cechy aktywności umysłowej. Zatem przy miażdżycy naczyń mózgowych możliwy jest znaczny spadek pamięci, splątania, osłabienia, łzawienia, wrażliwości i egocentryzmu. Pacjenci z chorobą serca często odczuwają lęk przed własnym życiem, są czujni, mają zwiększone emocje. W chorobach wątroby często stwierdza się pęcherzyk żółciowy, drażliwość, skąpstwo i gniew.

W przypadku ostrych chorób zakaźnych możliwy jest krwotok podtwardówkowy, euforia, niedocenienie ciężkości ich stanu. Przy wysokim ciśnieniu wewnętrznym pacjent jest zwykle powolny, nieaktywny, pasywny, apatyczny, odpowiada na pytania z opóźnieniem, zwięźle, jakby niechętnie, często pozostaje w ustalonej pozycji. Pewne cechy stanu psychicznego i reakcje behawioralne są charakterystyczne dla wielu chorób endokrynologicznych, onkologicznych i innych, różnych form zatrucia endogennego, zatrucia.

Istotne cechy to praca pielęgniarki w oddziałach dla dzieci, ponieważ przebywanie w szpitalu bez matki jest istotną okolicznością powodującą stres dla dzieci. Relacje pracowników medycznych z krewnymi chorych dzieci mogą być skomplikowane. Krótkoterminowa komunikacja z rodzicami może czasami tylko wzbudzić chore dziecko, które częściowo przystosowało się do warunków szpitalnych.

W komunikacji z krewnymi pacjentów konieczne jest zachowanie taktu, uprzejmy, aby zrobić wszystko, co możliwe, aby ich przekonać, przekonać ich, że wszystko, co konieczne, jest robione pacjentowi. Jednocześnie konieczna jest wystarczająca twardość, aby nie dopuścić rodziny do naruszenia ustalonego reżimu szpitalnego.

Prawdziwa kultura komunikacji jest również wymagana w samym zespole medycznym. Dobra wola w relacjach z kolegami i wzajemna pomoc są wymagane, aby stworzyć optymalny klimat psychologiczny w szpitalu, aby zapewnić pełną opiekę medyczną. Jednocześnie bardzo ważna jest dyscyplina członków zespołu, ich przestrzeganie podporządkowania.

Komunikacja w trudnych sytuacjach konfliktowych

Uważa się, że skomplikowane interpersonalne, sytuacje konfliktowe, w tym wynikające między pracownikami służby zdrowia i pacjentów, głównie ze względu na trudności w komunikacji. Komunikacja między ludźmi może być źródłem problemów, niepowodzeń, niepokojów, muru dzielącego ludzi. To, z czym ludzie będą związani, zależy od ich umiejętności psychologicznych.

Zderzenie interesów (potrzeb) jest źródłem konfliktu, ale czynniki wywołujące konflikt są niezwykle różnorodne. Mogą to być cechy charakterystyczne osoby: zmniejszona samokrytycyzm, uprzedzenia i zazdrość, chciwość, samolubstwo, pragnienie podporządkowania sobie innych; jego nastrój, dobre samopoczucie, intelekt, wiedzę i ignorancję psychologii człowieka, psychologię komunikacji itp.

W rezultacie wszystko, co stanowi sytuację komunikacji interpersonalnej, może działać jako czynnik konfliktowy, bariera komunikacyjna, stwarza złożoną sytuację psychologiczną.

Prawdopodobieństwo konfliktu wzrasta, gdy:

- niekompatybilność postaci i typów psychologicznych;

- obecność temperamentu z cholerykiem;

- brak trzech cech: umiejętność bycia krytycznym wobec siebie, tolerancji wobec innych i zaufania innym.

Często przyczyną konfliktu jest niewłaściwe zachowanie uczestników komunikacji. W sytuacji konfliktu nie można:

- krytycznie oceniać partnera;

- przypisuj mu złe intencje;

- wykazują oznaki wyższości;

- winić i przypisać odpowiedzialność za konflikt wyłącznie partnerowi;

- ignoruj ​​jego zainteresowania;

- widzieć wszystko tylko ze swojej pozycji;

- wyolbrzymiać ich zalety;

- denerwować, krzyczeć, atakować;

- dotknij punktów "bólu" partnera;

- aby obniżyć partnerowi wiele roszczeń.

Konflikty między świadczeniodawcą a pacjentem można podzielić na realistyczne i nierealne.

Realistyczne (obiektywne) - spowodowane niezadowoleniem wymagań lub oczekiwań uczestników komunikacji, niesprawiedliwym podziałem obowiązków, korzyściami, takimi konfliktami mają na celu osiągnięcie konkretnych rezultatów, itp.

Często związane z rozbieżnością oczekiwań pacjenta i rzeczywistości.

Nierealistyczne (nieobiektywne) - celem jest otwarcie wyrażać zgromadzone nieobiektywne emocje, obelgi, wrogość, kiedy celem jest sam konflikt. Na przykład - stronniczy stosunek do służby medycznej lub do indywidualnego pracownika służby zdrowia.

Daniel Dena zidentyfikował trzy poziomy konfliktu; potyczki, kolizje i kryzysy.

Starcia to drobne konflikty, które same się rozwiązują lub znikają i nie wpływają na zdolność związku do zaspokojenia potrzeb jego uczestników. Przykładem jest to, że pacjent po dokonaniu uwagi ponownie spóźnił się na zabieg.

Zderzenie. Znakiem konfliktu na tym poziomie jest ciągłe powtarzanie tych samych argumentów przy tej samej okazji; rozszerzenie zakresu przyczyn powodujących kłótnie; zmniejszenie pragnienia współpracy z drugim, zmniejszając wiarę w dobrą postawę drugiej osoby; podrażnienie przez kilka godzin, dni; pojawienie się wątpliwości co do poprawności ich pomysłów na temat tego związku. Przykładem jest sytuacja, w której trzeba wielokrotnie korygować błędy kolegi, ale nie reaguje on na komentarze i postrzega je jako wynik wybredności.

Kryzys to poziom konfliktu, który zagraża kontynuacji związku. Znakiem konfliktu na tym poziomie jest decyzja o ostatecznym rozwiązaniu związku; obawia się, że ktoś rozwiąże stosunki jednostronnie; poczucie, że związki są niezdrowe, obawy przed załamaniem emocjonalnym, jeśli trwają; strach przed fizycznym znęcaniem się.

Niemożność znalezienia wyjścia z konfliktu psychologowie nazywają barierą komunikacji międzyludzkiej.

Bariery komunikacyjne to wiele czynników, które spowodują lub przyczynią się do konfliktu. Barierami komunikacji interpersonalnej mogą być: bariery umiejętności komunikacyjnych, rozbieżności zainteresowań, celów, potrzeb, sposobów działania, semantycznych, językowych, uprzedzeń, uprzedzeń, klisz społecznych, przypisywania intencjom obcych rozmówcy itp.

Środki komunikacji i ich wykorzystanie w celach psychoterapeutycznych

Strona treści komunikacji realizowana jest za pomocą metod i środków. Głównym środkiem komunikacji w społeczeństwie ludzkim jest język, ale równolegle z nim szeroko stosowane są środki komunikacji niemówiące.

Dla praktycznych działań pracownika służby zdrowia ma swoją własną specyficzną komunikację werbalną.

Эффективным считается простое, ясное, заслуживающее доверия, уместное сообщение, переданное в удачно выбранное время с учетом индивидуальных особенностей пациента. Под простотой понимают краткость, законченность фраз, понятность слов. Критерии ясности предполагают, что после получения сообщения пациент может однозначно ответить на вопрос, касающийся его дальнейших действий (что, как, сколько, где, когда, почему). Критерий «заслуживающий доверия» очень важен для эффективного общения, на доверие к медработнику влияют – отношение к нему других медработников, знание медработником обсуждаемого вопроса, соблюдение конфиденциальности.

Критерии «уместности сообщения» и «удачный выбор времени» можно объединить в один – «уместность», что предполагает обращения внимания на пациента во время ожидания им врачебного обхода, выполнения манипуляций, процедур и т.п. Учет индивидуальных особенностей пациента во время пребывания в ЛПУ крайне важен как критерий вербальной адекватности передачи информации. Именно он является мерой простоты, ясности, уместности, доверительности для конкретного пациента. К вербальным навыкам общения следует отнести также умение слушать, что предполагает наличие дисциплины, требует усилий.

S.V. Кривцова и Е.А. Мухаматулина выделяют активное, пассивное и эмпатическое слушание. Под активным они понимают слушание, при котором на первый план выступает отражение информации, а под эмпатическим — отражение чувств.

Медработник в основном кон­тактирует с ослабленными людьми, которым порой трудно общаться с помощью слов, т.е. вербально. Поэтому они должны владеть навыками кодирования и декодирования невербальных сигналов, имеющих свою специфику при организации общения с пациентом. Кроме того, важно владеть и профессиональным языком тела. Важность языка тела обусловлена тем, пациенты не только испытывают боль или недомогание, но также могут тревожиться по поводу своих шансов на выздоровление, беспокоиться об оставленном доме и домочадцах и т.д. Одним словом, пациенты нуждаются в психологической поддержке и заботливом к себе отношении.

Применение невербальных средств общения в психотерапевтических целях со стороны медработника предполагает готовность к зрительному контакту, улыбке и другим положительным формам мимики, кивкам при выслушивании сетований пациента, открытые жесты, наклон корпуса в сторону пациента, малую дистанцию и прямую ориентацию, а также активное использование прикосновений, выражающих поддержку (держать за руку, обнимать за плечи, легонько прижимать к себе и т.п.), аккуратный внешний вид, тщательную синхронизацию процесса общения с пациентом и использование ободряющих междометий.





; Data dodania: 2014-02-17 ; просмотров: 68209 ; Czy opublikowany materiał narusza prawa autorskie? | | Ochrona danych osobowych ZAMÓW pracę


Nie znalazłeś tego, czego szukałeś? Użyj wyszukiwania:

Najlepsze powiedzonka: Student jest osobą, która stale odkłada nieuchronność ... 9196 - | 6560 - lub przeczytaj wszystkie ...

Zobacz także:

border=0
2019 @ edudoc.icu

Generowanie strony powyżej: 0,008 sek.