Udostępnij w społeczności. sieci:


Swobodny przepływ osób i mechanizm wdrażania

Swobodny przepływ osób to zasada zapewnienia swobodnego przepływu pracy jako czynnika produkcji.

Traktat rzymski, który głosi (wraz z uprzednio rozważanymi "swobodami") swobodę przepływu osób, koncentruje się na jej aspektach społecznych. W szczególności przewidują harmonizację warunków życia i pracy, poprawę możliwości zatrudnienia i poprawę standardów życia. W tym celu utworzono Europejski Fundusz Społeczny (EFS), który rozpoczął swoją prawdziwą pracę w połowie lat siedemdziesiątych. Główne zadania, które ten fundusz rozwiązał, to promocja możliwości zatrudnienia w ramach EWG poprzez pomoc regionom zacofanym i dotkniętym kryzysem, z jednej strony, oraz najbardziej wrażliwym kategoriom pracowników w okresie wzrostu bezrobocia, z drugiej strony. Opracował działania na rzecz ujednoliconej polityki migracyjnej, koordynacji strategii zatrudnienia, a zwłaszcza przygotowania wykwalifikowanej, przeszkolonej i łatwo dostosowującej się siły roboczej i rynków pracy.
Zasada swobodnego przepływu osób rozwinęła się w największym stopniu niż trzy pozostałe zasady. Już w 1961 r. Przyjęto Europejską kartę społeczną (Turyn, 18 października 1961 r.). W 1968 r. Rada przyjęła rozporządzenie w sprawie swobodnego przepływu pracowników we Wspólnocie "O zniesieniu ograniczeń w przemieszczaniu się i pobytu pracowników z państw członkowskich i ich rodzin", które znacznie uprościło przemieszczanie się osób z państw członkowskich UE w UE. Prace te kontynuowano w kolejnych latach. Rozporządzenia i dyrektywy Rady mają na celu określenie regulacji wielu prywatnych kwestii związanych z przemieszczaniem się, pobytem, ​​edukacją, opieką medyczną i świadczeniem innych usług.
W 1985 r. Osiągnięto porozumienie w sprawie stopniowego znoszenia kontroli Schengen na wspólnych granicach państw, które podpisały go w czerwcu 1985 r. Powstała "strefa Schengen", w skład której wchodziło 13 państw. Tutaj kontrola nad ruchem wszystkich mieszkających w niej obywateli została całkowicie zniesiona i obowiązuje jeden system wizowy.

Traktat z Amsterdamu (1997 r.) Odegrał szczególną rolę w rozwoju zasady swobodnego przepływu osób i stworzenia jednolitego rynku pracy. Wprowadził poprawki do traktatu rzymskiego, zauważając, że UE jest zaangażowana w promowanie swobody przemieszczania się ludzi, przy jednoczesnym zapewnieniu bezpieczeństwa i ochrony swoich obywateli poprzez stworzenie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i rządów prawa. Zmiany w art. B traktatu rzymskiego wprowadzają pojęcie "obywatelstwa Unii" i wskazują, że uzupełnia ono obywatelstwo krajowe zamiast go zastępować. Rozporządzenie "w sprawie obywatelstwa Unii" wejdzie w życie pięć lat po ratyfikacji Traktatu Amsterdamskiego, tj. w 2004 r. Bardzo ważne jest zapewnienie swobody przemieszczania się osób w połączeniu ze środkami kontroli na granicach zewnętrznych, przyznawania azylu, imigracji i walki z przestępczością.

Traktat z Amsterdamu pisał: "... Wspólnota ma swoje zadanie ... wspierać harmonijny, zrównoważony i zrównoważony rozwój działalności gospodarczej, wysoki poziom zatrudnienia i ochronę socjalną, równość kobiet i mężczyzn ..."

W tym celu gwarantowane są pracownicy migrujący i ich podopieczni:
a) sumowanie wszystkich okresów pracy, które są uwzględniane w ustawodawstwie poszczególnych krajów w celu uzyskania i utrzymania prawa do świadczeń, a także w celu obliczenia wysokości świadczeń;
b) wypłata świadczeń osobom mającym miejsce zamieszkania na terytorium państw członkowskich.
Traktat z Nicei (2000) określa podstawę prawnego statusu obywateli UE. Obejmują one nie tylko obywatelstwo jako stabilne powiązanie prawne, ale także zasady statusu prawnego, podstawowe prawa człowieka i obywatela oraz ich gwarancje. Traktat z Nicei zatwierdził Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

Pracom nad stworzeniem jednolitego rynku pracy kieruje Komisja Europejska, która co roku opracowuje i dostosowuje wytyczne dotyczące wytycznych w polityce zatrudnienia wszystkich państw członkowskich UE.

Do chwili obecnej UE zapewniła zjednoczenie praw społecznych i gwarancji dla ludności wszystkich państw członkowskich UE. Zlikwidowano również techniczne granice ruchu robotniczego: uznano równoważność (przechodniość) dyplomów, zapewniono równy dostęp do różnych systemów edukacji.

Można stwierdzić, że dzisiejsza UE to wspólny rynek pracy bez granic wewnętrznych. Wraz z innymi "wolnością" w jego ramach tworzone są warunki dla wolnego przedsiębiorstwa podmiotów gospodarczych ze wszystkich państw członkowskich Unii.





Zobacz także:

Struktura polityczna państw członkowskich UE

Swoboda przedsiębiorczości wynikająca z wdrożenia czterech zasad wolności jednolitego rynku

Europejskie środowisko biznesowe. Integracja biznesu. Rozwiązania biznesowe na rynku europejskim

Perspektywy ekonomiczne UGW. "Plusy" i "minusy" przejścia do wspólnej waluty

Wspólnota Europejska w kontekście globalizacji

Return to Top: Rozwój gospodarczy UE

2018 info@edudoc.icu