Udostępnij w społeczności. sieci:


Ujednolicenie warunków konkurencji w UE

1. Ramy prawne dla regulacji konkurencji w UE

Podstawy systemu konkurencji zostały określone w postanowieniach traktatów rzymskich i orzeczeniach Trybunału Europejskiego.

Równe warunki konkurencji w UE określają przede wszystkim przepisy dotyczące wprowadzenia czterech podstawowych swobód: swobodnego przepływu towarów, usług, osób i kapitału (art. 3 Traktatu Rzymskiego). Dyskryminacja ze względu na narodowość jest zabroniona w UE (art. 6). Artykuły 9-37 szczegółowo opisują pojęcie swobodnego przepływu towarów. Artykuły 48-73 charakteryzują pojęcia swobodnego przepływu osób, usług i kapitału. Artykuły 95-99 ują dyskryminacji podatkowej w stosunku do towarów wyprodukowanych w którymkolwiek z państw członkowskich UE. Artykuł 130 wymaga zarówno instytucji unijnych, jak i instytucji państw członkowskich, aby zapewnić niezbędne warunki dla konkurencyjności przemysłu europejskiego.

Zasady konkurencji opierają się na postulacie, że należy ać i / lub regulować i kontrolować działalność monopoli, oligopoli, karteli i innych struktur rynkowych, które koncentrują siłę gospodarczą i naruszają interesy konsumentów. Indywidualna wolność gospodarcza powinna być realizowana poprzez mechanizm konkurencji rynkowej.

Idee zawarte w Traktacie Rzymskim zostały rozwinięte w trakcie pogłębiania procesów integracyjnych. W 1985 r. UE przyjęła projekt techniczny, znany jako program z 1992 r., Przewidujący 282 środki mające na celu osiągnięcie prawdziwie zunifikowanego unijnego rynku wewnętrznego do końca 1992 r. Główny nacisk położono na zniesienie barier pozataryfowych (NTB) w handlu wewnętrznym UE. Założono, że zwiększy to konkurencję i zwiększy międzynarodową konkurencyjność europejskich towarów i usług w porównaniu z produktami ze Stanów Zjednoczonych, Japonii i "nowych" uprzemysłowionych krajów. Program wyeliminował wszystkie formalności graniczne, wprowadził wzajemne uznawanie norm, ustanowił jedną licencję na świadczenie usług finansowych oraz wprowadził kontrolę nad strukturami finansowymi z kraju, w którym są zarejestrowane. Ustalono także, że dowolne przedsiębiorstwo z UE może wziąć udział w konkursie o otrzymanie zamówienia publicznego w dowolnym państwie członkowskim.

Oczekiwano, że główną korzyścią z realizacji programu będzie nie tyle obniżka kosztów produkcji i handlu, ale długofalowe pozytywne skutki ekspansji jednolitego rynku i zwiększonej konkurencji na nim.

Odpowiedzialność za wdrożenie właściwej polityki konkurencji spoczywa na Komisji Europejskiej. Komisja ma prawo zażądać niezbędnych informacji od wszystkich przedsiębiorstw, ich stowarzyszeń i krajów członkowskich. W przypadku braku dostarczenia informacji Komisja może pobrać karę w wysokości do 1000 ECU dziennie do dnia dostarczenia żądanych danych. Komisja jest również upoważniona do badania konkretnych sytuacji na rynku, w szczególności jej inspektorzy mogą odbywać niespodziewane wizyty. Inspektorzy mają prawo sprawdzać dokumenty finansowe i księgowe, raporty biznesowe, sporządzać kopie dokumentów, zadawać pytania. Jednak wszystko to powinno się odbyć bez użycia siły, ale za zgodą kontrolowanej strony. Jeśli Komisja stwierdzi naruszenie zasad konkurencji, strona winna może zostać ukarana grzywną w wysokości do 10% całkowitego rocznego obrotu. Winna strona może odwołać się do sądu pierwszej instancji, a następnie do Europejskiego Trybunału.

2. Środki ograniczające konkurencję

Artykuł 85 traktatu rzymskiego uje, jako niezgodnego ze wspólnym rynkiem, wszystkich wyraźnych i tajnych, horyzontalnych i wertykalnych porozumień między przedsiębiorstwami (zmowa), które mogą negatywnie wpływać na handel wewnętrzny UE i które prowadzą do ograniczenia, zniekształcenia lub niedopuszczenia do konkurencji, z wyjątkiem przypadków wyraźnie określonych i zatwierdzony przez Komisję UE. Zgodnie z art. 85 prywatne praktyki ograniczające konkurencję obejmują:

  1. bezpośrednie lub pośrednie ustalanie cen i innych warunków handlu;
  2. kontrola nad produkcją, rynkami, rozwojem technicznym, inwestycjami lub ich ograniczeniem;
  3. podział rynków;
  4. stosowanie różnych warunków dla równoważnych transakcji dla różnych partnerów;
  5. zawieranie umów niezwiązanych z toczącymi się transakcjami.

Przy całym rygorze ustalonych reguł, ustęp 3 tego artykułu określa wyjątki od ogólnych zasad konkurencji. Wynika to ze świadomości i uznania faktu, że wiele krajów, zwłaszcza małych krajów europejskich, musi zwiększyć koncentrację kapitału, bez której firmy i kraje nie będą w stanie utrzymać wewnętrznej i zewnętrznej konkurencyjności. Zastosowanie tego ustępu zawsze opiera się na kompromisie politycznym. Jeżeli niektóre rodzaje praktyk biznesowych, które odbiegają od ustalonych reguł konkurencji, ale nie są z nimi w dużym stopniu sprzeczne, stają się powszechne, Komisja może uczynić tak zwany wyjątek blokowy. Na przykład w 1985 r., Dekretem 418/85 do końca 1997 r. Wprowadzono wyjątek blokowy dla porozumień międzyfirmowych dotyczących wspólnych badań i rozwoju oraz udostępniania wyników prac badawczo-rozwojowych (poprzez produkcję lub sprzedaż licencji stronom trzecim). Komisja uznała także znaczenie współpracy w imię postępu technologicznego.

Producenci unijni aktywnie lobbują na swoich interesach i wpływają na politykę gospodarczą. Przykładem skutecznego lobbingu jest blokowy wyjątek dla przedsiębiorców z branży motoryzacyjnej (od 1985 r. - rezolucja 123/85). Odnosząc się do tego, że samochody osobowe są bardzo specyficznym produktem - wyspecjalizowanym i wymagającym serwisu posprzedażnego - producenci zdołali uzyskać pozwolenie na stworzenie ściśle kontrolowanej sieci dealerskiej, pod warunkiem geograficznej segmentacji rynku, ustalonej kontroli nad cenami i produkcji, tylko wymagane usługi naprawcze Oryginalne części zamienne i części.

Po otrzymaniu tak znaczących odpustów od Komisji, producenci samochodów nie wywiązali się ze swoich zobowiązań i nie zapewnili konsumentom możliwości wyboru kraju, w którym zawarto umowę handlową. Faktem jest, że krajowe różnice w cenach podobnych modeli samochodów są nie tylko zachowane, ale również bardzo znaczące. Tak więc w 1995 roku samochody we Włoszech kosztowały około 30% taniej niż w Austrii, co częściowo wynikało z deprecjacji włoskiej liry. Jednak włoscy dealerzy albo nie sprzedawali samochodów w ogóle nierezydentom, albo starali się, aby takie umowy były mniej atrakcyjne dla tych ostatnich, wydłużając czas dostawy, odmawiając obsługi posprzedażnej za granicą, wprowadzając dodatkowe płatności itp. Mimo tej praktyki Komisja przedłużyła okres ważności nakazem z 1475/95 r. blokuj wyjątek przez kolejne 7 lat. Nowy dekret, aby przeciwdziałać praktyce wyłącznego dealera, zapewnia sieć multi-dealerów. Środek ten jednak nie zmienia znacząco warunków konkurencji.

Przykłady niekonkurencyjnych zachowań są wszędzie. W ten sposób producenci perfum mają prawo sprzedawać licencje, aby handlować swoimi produktami tylko w "wyższej części" rynku, tj. pozwól, aby ten handel trafił do sklepów skupionych na najbogatszych klientach.

3. Kontrola fuzji i przejęć

Ważnym kierunkiem polityki konkurencji jest kontrola nad fuzjami i przejęciami. Procedura kontrolna obejmuje 7 etapów: wstępną dyskusję, formalne zgłoszenie, dochodzenie, negocjacje, proces decyzyjny, ocenę polityczną i prawne badanie due diligence.

Pozytywne aspekty tej procedury, w przeciwieństwie do poprzedniej, są następujące:

  1. wydajność (większość problemów rozwiązuje się w ciągu miesiąca);
  2. elastyczność (jako wstępna dyskusja pozwala zebrać niezbędne informacje do podjęcia decyzji);
  3. że wszystko jest rozstrzygane w jednym przypadku (Komisja jest jedyną instytucją uprawnioną do przeprowadzania powiadomień, dochodzeń, decyzji).

Komisja może zatwierdzić połączenie, dołączyć warunki połączenia lub blok.

Chociaż procedura została znacznie uproszczona, jej słabą stroną jest brak przejrzystości. Aby osiągnąć wyjątek od ogólnych reguł konkurencji, zgodnie z art. 85 ust. 3, przedsiębiorstwo musi udowodnić, że korzyści uzyskane w produkcji i / lub dystrybucji towarów przekraczają potencjalne straty wynikające z niekonkurencyjnego zachowania, z którego ostatecznie skorzystają konsumenci. W związku z tym wspólny projekt Olivetti (Włochy) i Canon (Japonia) w sprawie opracowania i produkcji drukarek i faksów został zatwierdzony przez Komisję na tej podstawie, że unikał on powielania kosztów badań i rozwoju oraz zapewnił transfer technologii z Japonii do Europy. Spółka joint venture Asea Brown Bovery zajmująca się rozwojem i produkcją akumulatorów o wysokiej wydajności została również zatwierdzona przez Komisję, ponieważ była innowacyjna, zmniejszała zależność od importu ropy naftowej, a pośrednio zwiększała jakość życia konsumentów. Z drugiej strony połączenie Aerospatiale-Alenia / de Havilland nie zostało zatwierdzone, ponieważ stworzył dominującą pozycję na światowym rynku samolotów turbośmigłowych średniej wielkości (40-59 miejsc).

Zasady konkurencji ustanowione w UE mają zastosowanie nie tylko do transakcji wspieranych przez dokumenty, ale również do ukrytych (dorozumianych) porozumień, na przykład uzgodnionych działań. Przypadek z 1969 r. Jest interesujący: najwięksi producenci barwników anilinowych UE, jeden po drugim w odstępie kilku dni, podnieśli ceny dostaw do mniej więcej tego samego stopnia. Stało się to trzykrotnie: w 1964, 1965 i 1967 roku. Przedstawiciele przemysłu włókienniczego i skórzanego złożyli skargę do Komisji. Oskarżone firmy zaprzeczyły obecności dżentelmeńskiej umowy i odniosły się do faktu, że wiele firm w ich polityce cenowej podąża za liderem. Niemniej jednak Komisja potwierdziła istnienie zmowy i ukarała grzywną 10 przedsiębiorstw zaangażowanych w skandal (BASF, Bayer, Hoechst, Cassella Farbwerke Mainkur, ACNA, Ciba, Sandoz, Geigy, ICI, Francolor) w wysokości 0,5 mln ECU. Ta decyzja Komisji przeciwko kartelowi, później wsparta przez Europejski Trybunał, ma interesującą cechę, która rozszerza się nie tylko na firmy z UE, ale także na spółki brytyjskie i szwajcarskie, które również zostały ukarane grzywną za zachowania niekonkurencyjne. Tym samym zasada została poparta, że ​​każda firma powinna określić swoją własną strategię biznesową na wspólnym rynku.
Artykuł 85 został również zastosowany w 1986 r. W odniesieniu do rynku polipropylenu. Komisja nałożyła grzywnę w wysokości 58 milionów ECU na 15 głównych producentów produktów petrochemicznych za podzielenie rynku i ustalenie cen (Trybunał Europejski obniżył grzywnę do 54 milionów). Podobne środki zostały podjęte dwukrotnie przez Komisję w 1988 r .: przeciwko 14 przedsiębiorstwom produkującym PCV w jednym przypadku i 17 przedsiębiorstw w drugim. Grzywny wyniosły odpowiednio 23,5 miliona i 37 milionów ECU.

Polityka przeciwdziałania kartelom jest z pewnością ważnym, ale nie jedynym elementem działań Komisji. Kolejnym problemem, który ma znaczenie nie tylko gospodarcze, ale również polityczne, jest pytanie, ile dużych przedsiębiorstw w przemyśle chemicznym lub motoryzacyjnym powinno znajdować się na jednolitym rynku europejskim. Prawie wszystkie branże używają w swojej praktyce fuzji i przejęć. Stało się to szczególnie zauważalne w drugiej połowie lat 80., gdy firmy stanęły przed zasadniczą ekspansją rynku krajowego w związku z zakończeniem programu z 1992 r. Fuzje, przejęcia. strategiczne sojusze, wspólne przedsięwzięcia, sieci - wszystkie te formy koncentracji i centralizacji kapitału były odpowiedzią na zniesienie ograniczeń pozataryfowych w ramach programu z 1992 r. Ponadto rozszerzenie skali przedsiębiorstwa przyczyniło się do zmniejszenia kosztów badań i rozwoju. Ponieważ polityka fuzji przyczyniła się do standaryzacji w UE, Komisja tolerowała tę praktykę ze względu na jej skuteczność. Fala połączenia osiągnęła swój szczyt w latach 1989-1990, po czym działalność firm w tym obszarze ustąpiła. Można zatem powiedzieć, że kilka lat przed zakończeniem programu z 1992 r. Firmy były w stanie zrestrukturyzować swoją strukturę i przystosować się do pracy w nowych warunkach gospodarczych.

Największą liczbę transakcji koncentracyjnych zaobserwowano w przemyśle wytwórczym, zwłaszcza w przemyśle papierniczym, spożywczym i chemicznym. Wystarczająco wysoki odsetek transakcji koncentracyjnych dotyczył inżynierii, szczególnie w dziedzinie inżynierii elektronicznej i inżynierii transportu. Podążając za przemysłowcami, hurtownicy i przedstawiciele sektora finansowego skupili swoją działalność.

Głównym motywem fuzji i przejęć było wzmocnienie pozycji rynkowej. Następnie pojawiły się rozważania dotyczące ekspansji rynkowej, racjonalizacji działalności, redukcji kosztów. Ogólnie rzecz biorąc, miało to na celu zwiększenie trwałości i wydajności firm w kontekście zwiększonej konkurencji na jednolitym rynku. Firmy w Wielkiej Brytanii, Niemczech i Francji były najbardziej atrakcyjnym celem przejęć lub fuzji firm z innych państw członkowskich UE. Jednocześnie firmy tych trzech krajów były najbardziej aktywnymi nabywcami firm w innych krajach UE. Spółki macierzyste tego "trio" również aktywnie nabywały firmy spoza UE. Jednocześnie firmy brytyjskie wolały kupować firmy w Ameryce Północnej, firmy niemieckie i francuskie dość równomiernie rozdzielały swoje interesy między Amerykę Północną, Europę Zachodnią (poza UE) i Europę Wschodnią. W odniesieniu do nabywania spółek europejskich przez nierezydentów, wśród tych drugich byli kupcy z Ameryki Północnej, Szwajcarzy, Szwedzi i Japończycy.

W procesie koncentracji pojawił się nowy trend: fuzje i przejęcia były najczęściej wykorzystywane przez firmy działające na niskich i średnich poziomach technologicznych, podczas gdy liderzy zaawansowanej technologii preferowali współpracę i współpracę, głównie w formie wspólnych przedsięwzięć oraz w formie wspólnych badań i rozwoju. Jest to zasadniczo nowy moment w historycznie ustalonym typie relacji między firmami, kiedy zgromadzona wiedza i doświadczenie są tradycyjnie ściśle chronione zarówno w produkcji, jak i marketingu. Wysokie koszty opracowywania nowych i modernizacji starych technologii skłoniły firmy do dzielenia kosztów dzięki współpracy.

W 1990 r. UE wprowadziła narzędzie ex ante do kontroli połączeń, aby zapobiec tworzeniu się oligopoli w całej UE. Zgodnie z dekretem 4064/89 transakcje w skali Unii Europejskiej, tj. Jeśli:

  1. roczny globalny obrót nowej (połączonej) firmy przekracza 5 miliardów ECU;
  2. sprzedaż na rynku UE każdej ze stron transakcji przekracza 250 milionów ECU;
  3. każda ze stron wytwarza ponad 66% swojej sprzedaży na rynku jakiegokolwiek kraju UE.

Decydującym czynnikiem jest obrót, a nie "narodowość" spółki dominującej. Jeżeli planowana fuzja ma pozycję dominującą na rynku, która może ograniczać konkurencję (na przykład jeśli firma może podnieść ceny o 10% bez utraty udziału w rynku), Komisja jest upoważniona do zawieszenia transakcji. W związku z tym rozporządzenie w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw jest wystarczająco zapobiegawczym narzędziem służącym zapobieganiu niepożądanym zachowaniom rynkowym przedsiębiorstw.

4. Regulacja działalności dominujących firm na rynku

Problem dominującej pozycji firmy na rynku znajduje odzwierciedlenie w art. 86 Traktatu Rzymskiego. Artykuł ten ma efekt ex post , tzn. Nie zapobiega powstawaniu monopoli i monopsonii na rynku, ale raczej bada fakty ich nadużywania (kontrola przez przedsiębiorstwo cen, produkcji lub dystrybucji).

Przykładem takiego nadużycia jest przypadek United Brands (1976) - głównego dostawcy bananów w większości krajów UE. Według Komisji przedsiębiorstwo nadużyło swojej pozycji dominującej, odmawiając dostarczenia zielonych bananów Olesen, duńskiemu dystrybutorowi, który był zaangażowany w kampanię reklamową konkurentów United Brands. Komisja uznała, że ​​działania dostawcy bananów przekroczyły wymagane limity obronne, naruszając niezależność małych i średnich firm i ustalono grzywnę w wysokości 1 miliona ECU (Europejski Trybunał Sprawiedliwości obniżył kwotę grzywny do 0,85 miliona ECU).

Związek traktatu rzymskiego z dominującą pozycją na rynku jest bardzo specyficzny. Duże firmy mogą mieć dominującą pozycję na rynku, ale nie mogą z niego korzystać. Sytuacja jest dość naiwna i nierealistyczna. Stanowisko UE w sprawie przepisów antymonopolowych jest tak słabe, że opiera się na tezie o konieczności, a nawet nieuchronności pewnego poziomu koncentracji w wielu branżach ze względu na wydajność. Duże firmy uzyskują maksymalny zysk ze skali, zarówno na rynku krajowym, jak i zagranicznym, obniżają koszty, wytrzymują konkurencję ze strony zagranicznych konkurentów i nie przenoszą straty netto na dobrostan na nabywcę. Koncentracja produkcji i kapitału jest rodzajem bariery, która chroni rynek krajowy przed obcokrajowcami i stanowi odskocznię do penetracji rynków zagranicznych.

Примером победы доминирующей фирмы над Комиссией может служить одно из самых знаменитых дел - дело Continental Can (1973 г.). Эта американская компания - ведущий мировой производитель металлических емкостей - учредила холдинговую компанию Europemballage в Бельгии. Позже, она приобрела контрольный пакет Schmalbach - основного производителя консервных банок в Германии, а затем сделала заявку на приобретение аналогичной голландской компании Thomassen >

  1. Комиссия не смогла определить, в каком сегменте рынка компания злоупотребила своей доминирующей позицией;
  2. Комиссия не приняла во внимание, что существует конкуренция со стороны производителей пластиковых и стеклянных емкостей;
  3. Комиссия не учла, что вход на рынок для других компаний остается достаточно свободным и легким.

Евросуд поддержал позицию Continental Can и отменил решение Комиссии.

Несмотря на отдельные неудачи, Комиссия в целом выполняет важную роль по сдерживанию монополистических тенденций на едином рынке. Так, Комиссия проявила достаточную жесткость по отношению к шведско-швейцарской компании Tetra Pak - крупнейшему мировому производителю оборудования для картонной упаковки жидких продуктов, чья доля на рынке как упаковочных машин, так и специального картона составляла около 90%. Комиссия доказала следующие злоупотребления:

  1. фирма обязывала использовать на оборудовании Tetra только картон Tetra;
  2. фирма использовала хищническое ценообразование;
  3. фирма предоставляла скидки за лояльность;
  4. фирма осуществляла раздел национальных рынков;
  5. фирма применяла ценовую дискриминацию.

В итоге компания была оштрафована на 75 млн. ЭКЮ (1991 г.).
Самый крупный штраф в размере 248 млн. ЭКЮ был установлен Комиссией в 1994 г. по так называемому цементному делу. Обвинение было выдвинуто по 78 компаниям, однако в конечном итоге были признаны виновными 33 фирмы, которые на протяжении 10 лет (с 1983 г.) функционировали как картель. Расследование заняло 8 лет, поскольку фирмы всячески скрывали наличие сговора и согласованных действий. Однако Комиссии удалось доказать факт картелизации, тем самым продемонстрировав, что подобная деятельность компаний будет и в дальнейшем пресекаться.

5. Регламентирование государственной помощи бизнесу

В неоклассической модели совершенная конкуренция может быть нарушена в силу проводимой государством политики протекционизма и субсидирования. Различие между этими видами государственной политики достаточно условное. С одной стороны, тарифная и нетарифная защита позволяет отечественным производителям устанавливать на местном рынке цены более высокие, нежели в случае свободного притока импорта. Такая защита означает скрытые субсидии, выплачиваемые потребителями непосредственно производителям. С другой стороны, при прямом субсидировании со стороны государства денежные средства поступают от налогоплательщиков в бюджет и лишь затем - производителям. В общем оба вида поддержки отечественного бизнеса преследуют единую цель, различаются же они лишь степенью прозрачности и способом передачи средств отдельным отраслям или фирмам.

Как показывает опыт, неоклассическая модель далеко не всегда работает. Существуют другие концепции, обосновывающие необходимость государственных рыночных интервенций в таких случаях, как наличие внешних эффектов (экстерналии), эффект масштаба, несовершенная мобильность факторов производства, проведение промышленной и региональной политики и др.

Проблема государственной помощи регулируется статьей 92 Римского договора. Запрещена любая государственная помощь, реально или потенциально нарушающая конкуренцию между странами-членами ЕС. Вместе с тем эта статья не затрагивает помощь фирмам, чьи товары и услуги участвуют только в местном, национальном обороте и не выходят на рынки других стран ЕС. Равно статья 92 не ограничивает помощь компаниям, экспортирующим свою продукцию в страны, не являющиеся членами ЕС (эти отношения регулируются статьей 112).

Статья 92 не дает четкого определения государственной помощи. Комиссия и Евросуд достаточно широко трактуют это понятие. Под помощью имеются в виду любые выгоды и льготы, предоставленные государством, как то: субсидии, специальные гарантии, поставки товаров и услуг на преференциальных условиях, льготные кредитные условия (но не предоставленные кредиты как таковые). Помощь подразумевает условия, которые были бы недоступны фирме в нормальных рыночных обстоятельствах.

Государственная помощь считается допустимой, если она проводится в рамках промышленной или региональной политики, а также в форме поддержки НИОКР.

Статья 92 допускает целый ряд исключений. Государственная помощь считается возможной, если эта помощь:

  1. носит временный характер;
  2. легко определить обоснованность и размеры этой помощи;
  3. применяется выборочно и после ее оказания фирма или отрасль могут продолжать функционировать самостоятельно:
  4. предоставляется по социальным мотивам;
  5. предоставляется в случае стихийных бедствий;
  6. отвечает интересам ЕС;
  7. содействует развитию регионов, где недопустимо низкий уровень жизни;
  8. содействует защите окружающей среды;

- содействует национальной культуре;
- поддерживает малый и средний бизнес;
- способствует экономии энергоресурсов и др.

По многим из названных случаев решения принимаются Советом Министров по представлению предложения со стороны Комиссии. Для получения разрешения на оказание государственной помощи стране необходимо доказать, что без таковой свободный рынок не обеспечит решения означенной проблемы.

Для упрощения работы в 1992 г. было принято правило минимума, согласно которому правительства могли предоставлять помощь отдельным фирмам, отраслям или регионам в размере до 100 тыс. ЭКЮ сроком до 3-х лет без специального уведомления Комиссии. В случае защиты окружающей среды этот минимум мог быть превышен.

В результате деятельности Комиссии средний по ЕС уровень государственной помощи сокращается и составляет в настоящее время менее 2% от ВВП. В обрабатывающей промышленности доля государственной помощи составляет в среднем менее 4% от добавленной стоимости, однако сохраняются еще значительные страновые различия: в Греции -12:, Италии - 9%, в Великобритании - 1.5%.





Zobacz także:

Etapy integracji i mechanizm jej wdrażania

Stworzenie unii gospodarczej i walutowej

Pomoc techniczna Unii Europejskiej Rosji

Europejskie środowisko biznesowe. Integracja biznesu. Rozwiązania biznesowe na rynku europejskim

Swoboda przedsiębiorczości wynikająca z wdrożenia czterech zasad wolności jednolitego rynku

Return to Top: Rozwój gospodarczy UE

2018 info@edudoc.icu