border=0

"Waluta węża". Europejski System Walutowy. ECU

W 1972 r. Rada Ministrów UE podjęła decyzję o zawężeniu dopuszczalnych limitów wahań kursów walut krajów członkowskich do poziomu plus minus 2,25%. W przypadku włoskiej liry powstał szerszy korytarz: plus minus 6%. Notowane w ten sposób kursy wymiany powinny być skoordynowane, aby mogły się zmieniać w stosunku do dolara amerykańskiego i wszystkich innych walut. Ta innowacja została nazwana "wężem walutowym". Oprócz krajów UE, Wielka Brytania, Irlandia i Dania zgodziły się wziąć udział w "wężu walutowym", ponieważ w 1973 roku kraje te miały przystąpić do Wspólnoty. Jednak brytyjski funt szterling, funt irlandzki, francuski frank i włoska lira wkrótce opuściły "węża walutowego".

W 1979 r. Z inicjatywy Niemiec i Francji powstał Europejski System Walutowy (EMU). Kluczowymi punktami tego systemu były mechanizmy regulacji kursów walutowych, interwencji walutowych i mechanizmu kredytowego. Z wyjątkiem Wielkiej Brytanii wszystkie pozostałe 8 krajów Wspólnoty uczestniczyło w mechanizmie kursów walutowych (EMC) w ramach UGW. Znaczenie MVK było wprowadzenie stałych, ale zmiennych kursów wymiany. Było to zasadniczo niezgodne z regulowanym systemem zmiennej stopy procentowej zatwierdzonym w 1976 r. Na konferencji jamajskiej, która zastąpiła system stałych stóp Bretton Woods.

Parytety walut uczestniczących w MIC zostały ustalone na podstawie specjalnej jednostki rozliczeniowej (ECU) (europejskiej jednostki walutowej). Koszt ECU obliczono w oparciu o koszyk walut uwzględniony w MVK, a specyficzne wagi walut zostały wybrane zgodnie z potencjałem ekonomicznym danego kraju. Ponieważ relatywna wielkość i siła gospodarki zachodnioniemieckiej były najbardziej imponujące, a Bundesbank miał rozległe doświadczenie w utrzymywaniu stabilności cen, zachodnioniemiecka marka stała się podstawą UGW i odpowiednio ECU. Jeśli chodzi o wartość ECU wyrażoną w każdej z walut MIC, dane te były codziennie wyliczane przez Komisję, dane zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym UE (seria C).

Pomimo faktu, że ECU nie miał materialnego nośnika w postaci banknotów lub monet i nie był wykorzystywany w obiegu gotówkowym, spełniał on 4 główne funkcje: podstawy mechanizmu kursu walutowego; wskaźnik wzajemnych odchyleń kursów walutowych; jednostka licząca stosowana w mechanizmach interwencji i udzielania pożyczek; jednostki wykorzystywane do rozrachunku długu między krajowymi agencjami monetarnymi. Ponadto ECU został wykorzystany jako jednostka licząca w przygotowaniu budżetu wspólnotowego, do obliczenia ceł i opłat za handel międzynarodowy, a także do różnych płatności w samej Wspólnocie.

W przypadku transakcji prywatnych ECU chroniło zwykłych obywateli, a także przedstawicieli handlowych, w przypadku nagłych wahań kursów walutowych. W sektorze bankowym ECU praktycznie zaczęło pełnić rolę pełnoprawnej waluty euro, wykorzystywanej do prywatnych oszczędności, akumulacji kapitału, kredytów w rachunku bieżącym. Miało to szczególnie duże znaczenie dla małych i średnich firm oraz niezależnych operatorów. Zalety związane z korzystaniem z ECU sugerują, że z czasem ECU będzie mógł być rozprowadzany w krajach Wspólnoty na równi z walutami krajowymi. Jednak przed praktyczną realizacją tych nadziei wciąż istniała dość długa i trudna droga do dalszej konwergencji polityki gospodarczej i monetarnej państw członkowskich Wspólnoty.

Okres od 1979 r. Do 1987 r. charakteryzuje się niestabilnością EMU i dość częstymi zmianami parytetów walutowych. Jednak w przyszłości pozycja systemu uległa wzmocnieniu iw latach 1987-1990. "Ciężka EMU", ściśle przestrzegająca korytarza walutowego plus minus 2,25%, już działała. W tych latach Hiszpania (1989), Wielka Brytania (1990) i Portugalia (1992) dołączyły do ​​UGW. W przypadku trzech ostatnich krajów odchylenia kursu walutowego od parytetów walutowych były dozwolone w granicach plus minus 6%.





Zobacz także:

Ujednolicenie warunków konkurencji w UE

Perspektywy gospodarcze UGW. "Plusy" i "minusy" przejścia do wspólnej waluty

Trzy poziomy UE: poziom krajowy, poziom europejski, poziom globalny

Reprezentacje różnych krajów na temat UE. Kwestie konfliktu w UE

Instytucjonalne mechanizmy rozwoju partnerstwa i współpracy między Rosją a Unią Europejską

Return to Top: Rozwój gospodarczy UE

2019 @ edudoc.icu