Udostępnij w społeczności. sieci:


Stosunki UE z Federacją Rosyjską jako najważniejszy kierunek "polityki wschodniej"

Oficjalne stosunki między Federacją Rosyjską a Wspólnotą Europejską zostały ustanowione w grudniu 1991 r., Bezpośrednio po rozpadzie Związku Radzieckiego. Rosja ogłosiła się następcą ZSRR, w tym długiem wobec zagranicznych państw, organizacji międzynarodowych i prywatnych wierzycieli.

Z kolei ministrowie państw członkowskich UE na sesji nadzwyczajnej 16 grudnia 1991 r. Przyjęli wspólne oświadczenie, w którym wyrazili gotowość uznania wszystkich nowych państw, które pojawiły się na terytorium ZSRR i nawiązania stosunków dyplomatycznych z nimi.
Unia Europejska jest najważniejszym partnerem handlowym i gospodarczym Rosji (34% obrotów rosyjskiego handlu zagranicznego w porównaniu do 22% z krajami WNP i 3-6% z Chinami, USA i Japonią (statystyki celne handlu zagranicznego Federacji Rosyjskiej)). Z kolei Rosja zajmuje 5. miejsce w imporcie i 6 miejsce w eksporcie w handlu zagranicznym UE. Tu koncentruje się główna część rosyjskich aktywów zagranicznych. Rosja tradycyjnie ma pozytywną równowagę we wzajemnym handlu z UE.

Rozwój współpracy handlowej i gospodarczej między Rosją a UE jest ułatwiony dzięki bliskości geograficznej, komplementarności ich gospodarek i infrastruktur, istnieniu ram prawnych dla interakcji i długotrwałym tradycjom biznesowym. Dzięki potężnemu potencjałowi przemysłowemu, finansowemu, handlowemu, inwestycyjnemu i naukowemu Unia Europejska, w sensie strategicznym iw przyszłości, będzie odgrywać coraz większą rolę w stosunkach zewnętrznych Rosji. To w UE możliwa jest masowa sprzedaż tradycyjnych rosyjskich towarów eksportowych (gaz, ropa i produkty naftowe, węgiel, drewno, metale, nawozy, chemikalia, produkty związane z cyklem jądrowym, diamenty itp.).

Unia Europejska działa jako wyraźny importer energii i towarów. Dominująca orientacja rosyjskiego handlu zagranicznego w ich eksporcie w nadchodzących latach będzie kontynuowana. Może to w dużej mierze przyczynić się do utrzymania wysokiego potencjału rynku UE dla Rosji i utrzymania nadwyżki handlowej do czasu zmiany struktury rosyjskiego eksportu.

Najważniejszym obszarem partnerstwa z Unią Europejską jest współpraca inwestycyjna. UE jest wiodącym inwestorem w rosyjskiej gospodarce. Pomimo trudności i strat spowodowanych ostatnimi wydarzeniami, europejscy inwestorzy nie zamierzają opuszczać rosyjskiego rynku.

Całkowity wolumen skumulowanych inwestycji krajów europejskich w rosyjską gospodarkę stanowi ponad 79% całkowitego wolumenu inwestycji zagranicznych zgromadzonych w Federacji Rosyjskiej. Bezpośrednie inwestycje z krajów europejskich stanowią 62% łącznego wolumenu bezpośrednich inwestycji skumulowanych w rosyjskiej gospodarce. Współpraca z europejskimi firmami i firmami w zakresie skutecznych projektów inwestycyjnych w Federacji Rosyjskiej jest prowadzona w przemyśle motoryzacyjnym, lotniczym i spożywczym, a także w metalurgii, w rozwoju komunikacji elektronicznej itp. Europejscy inwestorzy są najbardziej aktywni w dziedzinie ropy i gazu.

Jednocześnie występują i kumulują się problemy w handlu i współpracy gospodarczej Federacji Rosyjskiej-UE, co komplikuje jej dalsze pogłębianie i rozwój.

Rosja ma ujemny bilans w handlu usługami z UE. Po fali w latach 1993-1994. zmniejszenie napływu kapitału z krajów UE do Rosji. Sytuację tę wyjaśnia WE (Komisja Europejska - organ wykonawczy w strukturze UE) z powodu opóźnienia w stworzeniu w Rosji odpowiednich ram prawnych dla ochrony inwestycji zagranicznych, a także wysokiego poziomu przestępczości w gospodarce i niestabilności w dziedzinie opodatkowania.
W polityce handlowej UE nadal istnieją dyskryminujące ograniczenia w dostępie do rosyjskich towarów.

Umowa o partnerstwie i współpracy między Rosją a UE (PCA) (weszła w życie 1 grudnia 1997 r.) Doprowadziła do znacznej liberalizacji dostępu rosyjskich towarów i usług do rynku UE. Zredukowana ochrona celna na rynku UE dla rosyjskiego eksportu. Unia Europejska zobowiązała się nie stosować ograniczeń ilościowych w odniesieniu do towarów rosyjskich, z wyjątkiem ogólnie przyjętych w praktyce światowej (środki ochronne, wyroby włókiennicze), a także wyrobów stalowych nomenklatury Europejskiej Unii Węgla i Stali (EWWiS). Jednak w rzeczywistości rynek UE jest szeroko dostępny dla rosyjskiego eksportu tylko dzięki jego nowoczesnej strukturze surowcowej. Środki do jej uszlachetniania (industrializacji) nadal napotykają ograniczenia, w tym. skupiony.

Procedury antydumpingowe są szczególnie szkodliwe dla rosyjskiego wywozu do UE. Obecnie jest ich 12. Biorąc pod uwagę, że Rosja jest krajem o "nierynkowej" gospodarce, KE stosuje te procedury do rosyjskiego eksportu na zasadzie dyskryminacyjnej. W rezultacie wprowadzone cła antydumpingowe zapewniają poziom cen dla rosyjskich towarów dla konsumentów w UE przekraczający granice konkurencyjności (na przykład na rurach bez szwu, chlorku potasu, żelazostopach itp.). W tym przypadku sankcje nałożone na poszczególne przedsiębiorstwa, w niektórych przypadkach, dotyczą całego sektora gospodarki narodowej, co powoduje całkowitą szkodę, szacowaną na 300 milionów USD rocznie.

W dniu 27 kwietnia 1998 r. Rada UE postanowiła wykluczyć Rosję i Chiny z listy krajów o gospodarkach nierynkowych i, w związku z tym, dokonać przeglądu przepisów Unii Europejskiej. Chociaż decyzja ta jest ograniczona i podlega pewnym warunkom, jest to pierwszy krok w pozytywnym kierunku. Nowe przepisy antydumpingowe weszły w życie 1 lipca 1998 r. Jednakże, jak wykazały kolejne działania KE, należy kontynuować wysiłki zmierzające do pełnego uznania "rynkowego charakteru" rosyjskiej gospodarki. UE wciąż ma możliwość arbitralnego wyboru podejścia do rosyjskich przedsiębiorstw: na przykład zobowiązania rosyjskich producentów do samoograniczania eksportu nadal nie są akceptowane, a WE nadal żąda gwarancji od rosyjskiego rządu.

Instrumentem ograniczającym rosyjski eksport przemysłowy są bariery techniczne w handlu, przede wszystkim certyfikacja sprzętu (samolot, samochody, maszyny, chemikalia). Wymagania środowiskowe stają się coraz trudniejsze.

Reżim handlu dobrami cyklu paliwowego (NFC) jest wciąż nierozstrzygnięty. W przeciwieństwie do rosyjskiej propozycji zastosowania konwencjonalnego systemu handlu do cyklu paliwowego, UE nalega na zawarcie specjalnej umowy, która miałaby w zasadzie charakter kwotowy dla Rosji. UE blokuje również negocjacje z Rosją w sprawie cyklu paliw jądrowych w ramach karty energetycznej.

Inne ograniczenia obejmują:

  • wszelkiego rodzaju przeszkody w zakładaniu rosyjskich przedsiębiorstw, zwłaszcza banków, w krajach UE, ograniczenia zakresu ich działalności, rekrutacja kluczowych rosyjskich pracowników;
  • brak handlu i rekompensata polityczna za pogorszenie reżimu sprzedaży rosyjskich towarów na rynkach Austrii, Szwecji i Finlandii, które przystąpiły do ​​UE;
  • zachowanie ograniczeń w dostępie rosyjskich statków handlowych do śródlądowych dróg wodnych UE;
  • dyskryminacja rosyjskich eksporterów i wykonawców zamówień publicznych;
  • dyskryminacja rosyjskich towarów i podmiotów gospodarczych w regionalnym i lokalnym opodatkowaniu państw członkowskich UE.

Zgłoszone negatywne tendencje nasilają się wraz z rozszerzaniem UE.

Proces rozszerzenia UE jest obiektywny. Jednak wszystkie strony zaangażowane w to muszą zapewnić, że integracji naszych długoletnich i bliskich partnerów z Unią Europejską nie towarzyszą negatywne konsekwencje dla Rosji, tak jak miało to miejsce w przypadku Finlandii, Szwecji i Austrii. Tylko w sektorze fińskim szkody w rosyjskim handlu zagranicznym wyniosły około 100 milionów dolarów rocznie.
Struktura wzajemnego handlu jest dziś taka, że ​​w zakresie regulacji taryfowych przystąpienie krajów EŚW do UE nie będzie miało znaczącego wpływu na rosyjski eksport. Średnie ważone cło UE wynosi obecnie 3,6%, biorąc pod uwagę strukturę rosyjskiego eksportu (przewaga towarów grupy surowców eksportowych) wynosi 1% (odpowiednia wartość rosyjska wynosi około 18%). Jeżeli weźmiemy pod uwagę ogólny system preferencji UE dla Rosji, zgodnie z którym praktycznie cały rosyjski eksport przemysłowy może potencjalnie spaść (około 10% całkowitego eksportu), wówczas średnie ważone cło nie przekroczy 0,5%.

Jednocześnie w odniesieniu do pozataryfowej regulacji rosyjskiego eksportu do UE prawdopodobne jest pogorszenie warunków dostępu rosyjskich towarów do rynku krajów przystępujących. Dotyczy to przede wszystkim rozszerzenia na kraje Europy Środkowo-Wschodniej przepisów UE w zakresie polityki antydumpingowej, standaryzacji i certyfikacji, handlu niektórymi rodzajami towarów (stal, tekstylia, materiały jądrowe).

Poważne problemy można przewidzieć w kontekście zbliżającego się przyjęcia przez kraje EŚW ich zobowiązań w ramach unijnej polityki dywersyfikacji źródeł energii i importu surowców. Przede wszystkim dotyczy to naturalnego uranu i jego usług wzbogacania, w których zasady Euratomu przewidują, że udział przywozu z jednego źródła nie powinien przekraczać 25% całkowitego zapotrzebowania państw członkowskich. Ograniczenia mogą również wpływać na import gazu ziemnego i ropy naftowej, których dostawy do rynków tych krajów na warunkach uczciwej i uczciwej konkurencji, Rosja jest bardzo zainteresowana.

Sektorowa współpraca gospodarcza. Kierunek europejski zajmuje tradycyjnie wiodące miejsce w polityce energetycznej Federacji Rosyjskiej. Wśród obiektywnych przyczyn tej sytuacji należy wymienić wysoką współzależność Rosji i Europy w zakresie handlu zagranicznego paliwami i zasobami energetycznymi. Dla Rosji Europa jest głównym rynkiem zasobów energetycznych. Ich eksport do krajów tego regionu wynosi rocznie około 325-340 milionów ton, w tym. około 200 miliardów metrów sześciennych m gazu i 155-160 milionów ton ropy i produktów naftowych (dane Ministerstwa Gospodarki Rosji, Międzynarodowy Kongres Inwestorów, materiały z Kongresu 4-6 lutego 1998 r., M., 1998).

Rosyjski eksport pokrywa około 20% zapotrzebowania na gaz i 16% ropy naftowej w krajach UE. Według ekspertów zużycie energii w UE zwiększy się rocznie o 1%. Zależność UE od zewnętrznych źródeł energii, która obecnie osiągnęła 50%, znacznie wzrośnie w nadchodzących latach. Główny popyt dotyczy gazu ziemnego i ropy naftowej, a popyt na gaz wzrośnie w szybszym tempie. Wszystko to wskazuje, że UE pozostaje głównym importerem paliw i zasobów energetycznych, co z kolei w dalszym rozwoju obopólnie korzystnej współpracy pomoże zachować wysoki potencjał tego rynku dla Rosji.

Rosja uważa wzmocnienie współpracy z Unią Europejską za jeden z priorytetów zagranicznej polityki gospodarczej. W nawiązaniu do umowy o partnerstwie i współpracy 11 lutego 1999 r. Podpisano Memorandum o współpracy przemysłowej w sektorze energetycznym między Ministerstwem Paliw i Energii Federacji Rosyjskiej a Komisją Europejską.

Dla rozwoju współpracy w dziedzinie energetyki duże znaczenie ma liberalizacja rynków energii elektrycznej i gazu w państwach członkowskich UE. Istnieją potencjalne możliwości zwiększenia eksportu energii (głównie energii elektrycznej i gazu ziemnego) z Rosji. W tym samym czasie cena rosyjskiej energii elektrycznej może być około 2-3 razy niższa niż w krajach UE, szczególnie na północy Europy. Pod tym względem rosyjskie firmy (UES Rosji i Gazpromu) są zainteresowane rozwojem unijnych inicjatyw energetycznych, otwierając ich szerszy dostęp do rynku europejskiego.
Integracja energetyczna jest niemożliwa bez stworzenia niezawodnej infrastruktury transportu energii. Istnieje szereg wspólnych projektów mających na celu rozwój infrastruktury transportu energii w przestrzeni europejskiej. W ten sposób 9 spółek naftowych i gazowych, w tym RAO Gazprom, połączyło siły, by praktycznie zrealizować projekt połączenia brytyjskiego podwodnego systemu przesyłu gazu z Europą kontynentalną, która została nazwana połączeniem międzysystemowym. Rozpoczyna się największy projekt przesyłu gazu, budowa systemu gazowego Jamał-Europa. Nowy gazociąg "Jamal-Europa" będzie miał długość 5350 km (do granicy z Niemcami) i przepustowość około 65 miliardów metrów sześciennych. m do 2010 r. Wybrana konfiguracja gazociągu zakłada jej połączenie z licznymi dużymi gazociągami zachodnioeuropejskimi, co zwiększy możliwości manewrowania przepływami gazu i zwiększy niezawodność systemu.

W celu realizacji projektów dotyczących rozwoju i modernizacji infrastruktury energetycznej szczególne znaczenie ma Traktat Karty Energetycznej, w szczególności jego postanowienia dotyczące zapewnienia niedyskryminacyjnego tranzytu energii. Są niezbędne do transportu energii przez terytorium krajów tranzytowych, co jest bardzo ważne dla Rosji, a także dla transgranicznych przepływów energii, których niezawodne dostarczanie jest niezbędne do tworzenia połączeń infrastrukturalnych.

Współpraca między Rosją a UE w dziedzinie energii jądrowej i handlu towarami z cyklu paliwowego stanowi rozwijający się obszar współpracy dwustronnej.
Obiecujące obszary współpracy: tworzenie nowych bezpiecznych technologii jądrowych w celu zmniejszenia emisji szkodliwych dla środowiska; rozwiązanie problemu reaktorów bloków pierwszej generacji rosyjskich elektrowni jądrowych. Realizacja tych projektów możliwa jest przy udziale krajów UE w ich finansowaniu. Przewiduje się spłatę pożyczek dla krajów zachodnich poprzez dostawę energii elektrycznej. W świetle możliwej ekspansji eksportu energii elektrycznej do krajów Europy Zachodniej, konieczne jest, wspólnie z partnerami zachodnimi, rozwiązanie kwestii osiągnięcia kompatybilności i połączenia rosyjskich sieci energetycznych z europejskimi sieciami energetycznymi. Rosja podjęła inicjatywę przyłączenia się do utworzenia bloku energetycznego z europejskim reaktorem dużych mocy (EPR). Projekt reaktora opracowują specjaliści z Francji i Niemiec. Jednak decyzja o budowie pierwszej jednostki na terytorium jednego z tych krajów została dotychczas odłożona na czas nieokreślony. Rosja może szybko zapewnić platformę do budowy takiej jednostki na swoim terytorium. Inwestycje dokonywane przez inwestorów mogą być spłacane poprzez sprzedaż energii elektrycznej na wywóz. Projekt ten znacznie rozszerzy zakres współpracy z krajami UE, a także zaspokoi rosnące zapotrzebowanie na energię elektryczną w Rosji i Europie.

Jednym z głównych problemów współpracy z UE jest nierozwiązany stan handlu rosyjskimi materiałami jądrowymi na rynkach Unii Europejskiej.

Podejście UE do tego problemu jest sprzeczne z warunkami wolnej konkurencji i pozbawia rosyjskie przedsiębiorstwa możliwości swobodnego dostępu do europejskiego rynku materiałów jądrowych.

Rosja domaga się od UE, aby handel materiałami jądrowymi był prowadzony głównie na podstawie ogólnych zasad wolnego handlu przewidzianych dla innych towarów. Przez długi czas strona rosyjska w negocjacjach w sprawie uregulowania handlu materiałami jądrowymi dążyła do bezwarunkowego zastosowania (bez wyjątków) do handlu tymi materiałami postanowień Traktatu karty energetycznej, na podstawie tego, że dwustronna umowa sektorowa z UE mogłaby stanowić precedens dla innych sektorów handlu z UE i pogarszają warunki eksportu rosyjskich towarów. Aby osiągnąć ten cel, należy anulować wspólną deklarację w sprawie handlu materiałami jądrowymi, przyjętą w momencie podpisania traktatu. Do tej pory wniosek przedstawiony przez stronę rosyjską został odrzucony przez KE, która nie widzi alternatywy dla zawarcia specjalnego porozumienia w sprawie handlu materiałami jądrowymi, przynajmniej dopóki Rosja nie stanie się członkiem WTO.

Dla Rosji podstawową kwestią jest kontynuacja integracji ze światem i europejskim rynkiem usług transportowych. Obecnie istnieje aktywny proces harmonizacji rosyjskiego ustawodawstwa transportowego w celu zapewnienia warunków uczciwej konkurencji, zbliżając jakość i objętość usług do standardów międzynarodowych. Wymagania dotyczące bezpiecznej eksploatacji systemów transportowych i ochrony środowiska stają się coraz trudniejsze. Obiecującym kierunkiem dla Rosji i UE jest intensyfikacja współpracy przy realizacji projektów dotyczących rozwoju europejskich korytarzy transportowych i możliwości ich połączenia z Koleją Transsyberyjską.

Inne obiecujące obszary współpracy obejmują: inicjatywę Rosji dotyczącą nawiązania współpracy przemysłowej w zakresie projektowania, tworzenia i wspólnego działania rosyjsko-europejskiego globalnego systemu nawigacji satelitarnej opartego na zmodernizowanej rosyjskiej platformie satelitarnej GLONASS; развитие сотрудничества в области гражданской авиации.

Подписание (в 1994 г.) Соглашения о партнерстве и сотрудничестве дало положительный импульс развитию научно-технического сотрудничества между РФ и ЕС. С этого времени значительно активизировались рабочие контакты между Миннауки России и ЕК с целью определения направлений и форм сотрудничества, представляющих взаимный интерес.

С принятием Евросоюзом 4-й Рамочной программы (4-я РП) в области научных исследований и технологического развития все ее научно-технические программы были открыты для участия российских ученых. Россия и ЕС регулярно проводят обсуждения вопросов выработки механизма участия российских ученых на равноправной основе в 4-й РП.

Организовано широкое оповещение научной общественности об открытии ЕК приема заявок на участие в конкурсе программы ИНКО/КОПЕРНИКУС, что позволило, как подтвердили конечные результаты отбора проектов, российским организациям значительно опередить другие страны по числу участников проектов, получивших финансирование ЕК: 126 российских организаций принимают участие в 93 проектах из 251, отобранных ЕК для финансирования (примерно 37%).

Подписана Совместная декларация, положения которой предусматривают дальнейшее углубление и расширение сотрудничества между научными сообществами России и ЕС, а также использование всех возможностей для обсуждения и заключения Соглашения о сотрудничестве в области науки и технологий между РФ и ЕС. На основе Совместной декларации создан неформальный Комитет Россия-ЕС по сотрудничеству в области науки и технологий.

На основе рекомендаций и решений 1-го заседания комитета в России созданы 3 информационно-консультационных центра (ИКЦ) по взаимодействию с ЕС: в Москве, Санкт-Петербурге и Новосибирске. Основная задача созданных ИКЦ – информационно-консультационное обеспечение участия российских ученых и научных организаций в научных программах Евросоюза, в т.ч. и в программе ИНКО/КОПЕРНИКУС.

Подготовлены, с учетом обмена мнениями, полный рабочий вариант текста проекта Соглашения о сотрудничестве в области науки и технологий, которое по предварительной договоренности должно носить рамочный характер и в дальнейшем служить основой для заключения соглашений по научному сотрудничеству в конкретных областях науки и техники, представляющих взаимный интерес.

Отдельным направлением сотрудничества с европейскими международными организациями, финансирующими российские исследования и разработки, является взаимодействие с Международной ассоциацией содействия сотрудничеству с учеными стран СНГ (ИНТАС), учредителями и членами которой являются ЕК и около 20 западноевропейских стран. За время своего существования ИНТАС финансировала более 1000 российских проектов.

Региональное экономическое сотрудничество. В настоящее время и в ЕС, и в России идет активный процесс реформирования отношений между центром и регионами. Это делает последние, в свою очередь, важными самостоятельными субъектами хозяйственного сотрудничества сторон, особенно в приграничных областях. Новые возможности для этого откроют ожидаемое увеличение протяженности общей границы Россия-ЕС и инициатива «северного измерения» ЕС. Они позволят наполнить конкретным содержанием соответствующие положения СПС (ст. 73), развить уже имеющийся опыт трансграничного хозяйственного сотрудничества в рамках ЧЭС, СБЕР и СГБМ.

Перспективным направлением сотрудничества России и ЕС является разработка специального пакета мер по стимулированию регионального сотрудничества Россия-ЕС, комбинирующего инструменты содействия, имеющиеся у обеих сторон, и конституционные полномочия и хозяйственные возможности их регионов. Региональное сотрудничество может получить заметный импульс в результате планируемого расширения ЕС, которое благодаря увеличению протяженности границы Россия-ЕС способно оживить традиционные хозяйственные связи западных регионов России с их партнерами в ЦВЕ, вновь задействовать еще сохранившуюся инфраструктуру СЭВ. Это же сотрудничество может помочь выведению Белоруссии из международной изоляции.

Положительную роль здесь должна сыграть также финская инициатива «северного измерения». Она рассчитана, в частности, на привлечение в Северо-Западный регион иностранного ка итала.

В рамках «северного измерения» европейский Север рассматривается как единое целое, признается, что на основе «позитивной взаимозависимости» инициатива должна будет объединять интересы всех 15 стран – членов Европейского союза и примыкающих к региону стран – претендентов на членство в ЕС в выстраивании регионального сотрудничества с Россией. От России предполагается участие Архангельской, Мурманской, Калининградской, Вологодской, Ленинградской областей, республик Карелия и Коми, а также Санкт-Петербурга. Основными провозглашаемыми целями инициативы «северного измерения» являются: укрепление стабильности и безопасности Европы, прав человека, демократии, рынка, развития торговли, экономического и природоохранного сотрудничества, выравнивание уровней жизни, разрешение проблем сопредельных регионов.

Россия неоднократно на различных уровнях высказывала принципиальную поддержку инициативы «северного измерения» политики Евросоюза. Большие надежды возлагаются на запланированную 12-13 ноября 1999 г. в Хельсинки специальную конференцию с участием министров иностранных дел стран ЕС, России, Польши, Балтии, Норвегии и Исландии. Конференция, как предполагается, должна дать официальный старт сотрудничеству.





Zobacz także:

Integracja walutowa w ramach Jednolitego aktu europejskiego (1987). Plan Delorsa

Europejska Karta Społeczna

Lekcje z integracji Europy Zachodniej

Republika Federalna Niemiec. Niemiecka gospodarka

Etapy integracji i mechanizm jej wdrażania

Return to Top: Rozwój gospodarczy UE

2018 info@edudoc.icu