border=0

Standaryzacja międzynarodowych warunków handlu

Liczne próby standaryzacji tych warunków można podzielić na dwie główne grupy:

1) opracowanie jednolitych zasad o charakterze ogólnym, często w formie ustawy;

2) opracowywanie jednolitych umów pro forma dotyczących określonych transakcji handlowych.

Jednolite zasady o charakterze ogólnym. Najwięcej takich zasad opracowują organizacje międzynarodowe, których jednym z głównych celów jest harmonizacja handlu międzynarodowego. Takie organizacje są: międzyrządowe, na przykład UNCITRAL; regionalne, na przykład UE; pozarządowe, na przykład ICC (International Chamber of Commerce).

Takie organizacje nazywa się inaczej formułowaniem. W 1966 r. ONZ postanowiła promować harmonizację międzynarodowego prawa handlowego. Następnie utworzono Komisję ONZ ds. Międzynarodowego Prawa Handlowego (UNCITRAL) Zjednoczona Komisja ds. Handlu Międzynarodowego Low.

Przedstawiciele państw członkowskich Komisji podzieleni są na następujące grupy: państwa afrykańskie; Stany azjatyckie; Kraje Ameryki Łacińskiej; Europa Zachodnia i inne państwa.

Celem Komisji jest promowanie stopniowej harmonizacji i unifikacji międzynarodowego prawa handlowego. Siedzibą komisji jest Wiedeń. Dokumenty przyjęte przez Komisję są, na przykład, następujące.

1. Konwencja o ograniczeniu działań w międzynarodowej sprzedaży towarów (przyjęta w 1974 r.).

2. Przepisy UNCITRAL dotyczące arbitrażu - stanowią podstawę międzynarodowego arbitrażu handlowego (1976), stosują się, pod warunkiem pisemnej zgody stron, do rozpatrywania sporów zgodnie z tymi zasadami. W 1985 roku przyjęto modelową ustawę o międzynarodowym arbitrażu handlowym.

3. Konwencja o przewozie towarów drogą morską (1978, Hamburg). Postanowienia konwencji mają na celu zastąpienie, w szczególności, zasad haskich dotyczących dostawy.

4. Konwencja o umowach międzynarodowej sprzedaży towarów (1980, Wiedeń).

5. Konwencja dotycząca weksli międzynarodowych i weksli międzynarodowych (1988 r.).

Międzynarodowa Izba Handlowa, która zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych, ma status doradczy, a jej publikacje wnoszą znaczący wkład w ujednolicenie warunków handlu międzynarodowego.

Najważniejsze publikacje MTK są następujące.

1. "Incoterms" - międzynarodowe zasady interpretacji warunków handlowych.

2. "Zunifikowane reguły i zwyczaje w zakresie akredytyw dokumentowych" (1983 r.), Szeroko stosowane na całym świecie: akceptowane przez stowarzyszenia banków lub pojedyncze banki w 175 krajach.

3. "Ujednolicone zasady zbierania" (1978).

4. "Zasady postępowania arbitrażowego i arbitrażowego ICC" (Sąd Arbitrażowy ICC jest najbardziej popularny w rozwiązywaniu sporów wynikających z międzynarodowych umów handlowych).

5. "Przedstawicielstwo handlowe" (od 1983 r.) - w rzeczywistości jest to przewodnik do sporządzania umów między kontrahentami z różnych krajów.

6. "Ujednolicone zasady dotyczące dokumentu mieszanego w transporcie" (1975) - pojedynczy dokument do transportu towarów dwoma lub więcej środkami transportu (za pomocą takiego dokumentu można uniknąć sporządzania serii oddzielnych dokumentów dla każdego rodzaju transportu).

7. "Wymuszenie i przekupstwo w transakcjach handlowych" (1977). Niniejsza broszura zawiera: zalecenia dla rządów dotyczące wyeliminowania przekupstwa i wymuszeń w transakcjach handlowych; zasady postępowania dla dobrowolnego użycia przez firmy.

8. "Jednolite zasady gwarancji umownych" (1978) odnoszą się do metod realizacji gwarancji bankowych.

9. "Adaptacja umów. Zasady. Typowe artykuły. Apele do Stałego Komitetu ICC "(1978). Chodzi o dostosowanie długoterminowych umów do zmieniających się środowisk gospodarczych i politycznych.

10. "Zastrzeżenia dotyczące siły wyższej i trudności" (1985).

11. "Jednolite zasady postępowania w międzynarodowym przekazywaniu danych handlowych za pomocą komunikacji komputerowej" (1988).

Typowe (standardowe) kontrakty pro forma mające zastosowanie do niektórych rodzajów transakcji międzynarodowych. Międzynarodowy handel wieloma produktami końcowymi realizowany jest na podstawie standardowych umów pro forma. Najważniejsze z nich są opracowywane przez międzynarodowe stowarzyszenia handlowe, tworzone przez Komisję Gospodarczą ONZ dla Europy.

Wspólne dla wszystkich rodzajów umów pro forma jest ich wykorzystanie wyłącznie za zgodą stron umowy, a także możliwość wprowadzania w nich zmian przez umawiające się strony.

Pod auspicjami EKG ONZ opracowano na przykład "Ogólne warunki wywozu wyposażenia maszynowego", "Ogólne warunki sprzedaży i zakupu w celu przywozu i wywozu trwałych dóbr konsumpcyjnych".





Zobacz także:

Formy obecności zagranicznych inwestorów na rosyjskim rynku

Pytania do autotestu

Nowe i najnowsze teorie międzynarodowego podziału pracy i handlu międzynarodowego

Doktryna merkantylizmu

Powrót do spisu treści: GOSPODARKA WORLD

2019 @ edudoc.icu